Piesek Boo czyli Szpic miniaturowy

piesek boo

Szpic miniaturowy – pomeranian, nazwę swoją zawdzięcza Pomorzu tj. polsko-niemieckiemu wybrzeżu Bałtyku. Hodowla tej rasy rozwijała się właśnie w tym regionie, jednak nie był on miajscem pierwotnej hodowli pomeraniana. Podobno, przodkowie tej rasy psów na tereny Pomorza przybyli ze Skandynawii razem z wożnicami. Ale to tylko jedna z teorii.

Boo to przedstawiciel znanej od wieków rasy szpic miniaturowy (pomeranian). Najważniejszą cechą charakterystyczną ulubieńca internautów jest nietypowe strzyżenie i proporcje, które upodabniają go bardziej do maskotki niż do żywego zwierzęcia. Oczywiście takie zwierzę wcale nie wymaga mniej opieki i miłości niż zwyczajne psy. Przed zakupem takiego szczeniaka trzeba mieć tego świadomość, tym bardziej, że jest to rasa dość wymagająca pod względem charakteru i generalnie nie jest polecana początkującym hodowcom.

Szpic miniaturowy wywodzi się od pierwotnych ras dużych szpiców, które pracowały w trudnych warunkach arktycznego klimatu jako pasterze owiec. Jako pierwszy, uznał szpica miniaturowego za odrębną rasę angielski Kannel Club pod koniec XIX wieku. Rasa ta stała się bardzo popularna w Anglii odkąd w 1888 roku sama Królowa Wiktoria zajęła się hodowlą tych małych szpiców.

Pieski są wprawdzie urocze i bardzo ładne, są jednak także bardzo energiczne, uparte i dużo szczekają. Od małego potrzebują szkolenia, by stać się naprawdę miłym domowym pupilem. Dominujący charakter rej rasy może stanowić problem dla początkujących, jednak trud wychowania na pewno się opłaci, bo pomeranian przysporzy właścicielowi wiele radości. Pieski są bardzo wierne, niesamowicie przywiązują się do opiekuna i chętnie realizują jego polecenia, jeśli uznają go za przywódcę.

Szpic miniaturowy należy do grupy szpiców i psów pierwotnych, typu lisowate. Jest malenki – wielkości psa ozdobnego ( jego wysokość to 13 – 22 cm a waga: 1,9 – 3.5 kg.). Ma klinowatą głowę, stosunkowo krótki, zakończony nosem pysk, migdałowate ciemne oczy osadzone tuż nad pyskiem, małe sterczące uszy umieszczone na szczycie głowy a pierzasty ogon ułożony płasko na zadzie wieńczy sylwetkę.

Sierść pomeraniana składa się z włosa okrywowego i podszerstka. Włos oktywowy jest prosty i szorstki, podszerstek natomiast – gruby miękki i krótki. Wokół szyi sierść formuje się w sporą kryzę a na klatce piersiowej, w żabot. Najwcześniejsze szpice miniaturowe były umaszczone biało, brązowo lub czarno ( czarne psy wprowadziła do hodowli Królowa Wiktoria). Obecnie psy tej rasy występują w wielu innych odmianach kolorystycznych, takich jak czerwona, pomarańczowa, kremowa, niebieska, pręgowana, cętkowana i wielu innych.

Za współczesny wygląd rasy odpowiada angielska królowa Wiktoria – wielka miłośniczka psich przodków współczesnych miniaturowych szpiców. Jej działalność hodowlana spowodowała, że białe, spore psy (pierwotnie około 15 kg) pochodzące z północy, uległy miniaturyzacji i zyskały mnóstwo odmian kolorystycznych dając początek szpicom miniaturowym, które znamy dzisiaj. Zadaniem nowej rasy było dotrzymywanie towarzystwa monarchini, towarzyszenie jej podczas salonowych zabaw i dworskich rozrywek.

Waga dorosłego psa zazwyczaj mieści się w granicach 2-3 kilogramów, a jego wysokość w kłębie nie powinna przekraczać 22 centymetrów. Charakterystyczną cechą jest bardzo gęsta, puszysta szata, z dłuższą kryzą oraz zadarty do góry puszysty ogon noszony ponad tułowiem.

uroczy piesek boo

Pomeranian – ten malutki, uroczy, sprawiający wrażenie niewinnego i delikatnego pieska ozdobnego jest w rzeczywistości psem dumnym, inteligentnym i bardzo energicznym. Ma wrodzoną czujność, aktywność i ciekawość otoczenia. Należy do najbardziej niezależnych ras miniaturowych z dominującą osobowością, to też wymaga bardzo zdecydowanego i konsekwentnego lecz łagodnego opiekuna. Przy odpowiednim wychowaniu i prowadzeniu, staje się wspaniałym psem chętnym do nauki, pełnym uczuć towarzyszem rodziny, oddanym i lojalnym w stosunku do swych opiekunów przyjacielem.

Jednak – UWAGA – podobnie jak inne miniaturowe rasy i pomeranian może paść ofiarą tzw. syndromu małego psa. Dzieje się tak najczęściej wtedy, gdy nie stawia się pupilowi żadnych granic. Zwierzę zaczyna uważać się za lidera ”ludzkiego stada”. Pojawiają się zaburzenia zachowania jak np. nerwowość, agresja, lęk separacyjny. Pies może atakować większe psy, okazywać dystans i agresję wobec obcych, co objawia się nadmiernym szczekaniem, warczeniem a nawet gryzieniem. Poza tym, z uwagi na silne poczucie niezależności i dominujący charakter tego małego pieska, rasa ta nie jest zalecana dla domu, gdzie są małe dzieci.

Najczęstsze choroby jakie dotykają szpica miniaturowego to: zwichnięcia rzepki, załamanie tchawicy, niedoczynność tarczycy, infekcje skórne, łysienie z przebarwieniem skóry, zburzenia gospodarki hormonalnej.

Ciekawostki:

  • Husky syberyjski, akita, alaskan malamut oraz samojed to rasy psów blisko spokrewnionych z pomeranianem.
  • Szpice miniaturowe to jedna n najbardziej kolorowych ras na świecie. AKC wymienia aż 23 warianty kolorystyczne i wzory.
  • Michał Anioł, Maria Antonina i Amadeusz Mozart byli jednymi z najbardziej znanych właścicieli szpica miniaturowego.
  • Najsławniejszy pies świata. Charakterystycznie krótko przystrzyżony szpic miniaturowy Boo, określany jako World’s Cutest Dog, stał się maskotką całego świata dzięki swojemu profilowi na facebook-u.

pies boo

Jest to piesek o dużej inteligencji i pogodzie ducha. Sprawia wrażenie, że wystarczy go przytulić i pogłaskać, a wszystko będzie dobrze. Tymczasem nie brak mu charakteru i pod tym względem bardziej przypomina małego teriera niż typowego pieska do towarzystwa. Ma swoje zdanie i niechętnie z niego rezygnuje. We właścicieli jest wpatrzony, bardzo się do nich przywiązuje i jest im bezgranicznie oddany, ale w stosunku do osób obcych lub tylko znajomych, nie należących do stada, zachowuje dystans i pewną nieufność. Nowo narodzony pomeranian jest wielkości dorosłej myszy. Po kilku tygodniach, choć już znacznie większy, w dalszym ciągu rozmiarami bardziej przypomina zabawkę niż normalnego psa. Trudno jest więc nawet wyobrazić sobie wychowywanie takiego szczeniaka. Pan najczęściej traktuje go pobłażliwie i na wszystko mu pozwala, a tymczasem szpicek powoli, ale systematycznie przyzwyczaja wszystkich domowników do tego, że to właśnie on jest w domu najważniejszy i tak naprawdę to wokół niego powinien kręcić się świat. Na szczęście jego łagodność w stosunku do właściciela i niewielkie wymiary sprawiają, że popełnione błędy nie mszczą się poważnie. Niemniej jednak przyda mu się wpoić podstawowe zasady dobrego wychowania, co wymaga cierpliwości, konsekwencji i umiejętnego stosowania nagród. Szpic uczy się chętnie, choć czasem stara się postawić na swoim.
Wielka obfitość włosów sprawia, że zabiegi pielęgnacyjne są dość czasochłonne. Niezbędne jest regularne rozczesywanie całego podszerstka, by nie powstawały kołtuny. Kąpie się pieska w miarę potrzeby, zawsze jednak w dobrym szamponie, ewentualnie z odżywką. Po wykąpaniu niezbędne jest wysuszenie futra – najpierw ręcznikiem, a później suszarką do włosów. W trakcie suszenia trzeba delikatnie rozczesywać kolejne partie i zwrócić uwagę, by podszerstek przy skórze nie pozostał mokry.
Jak wszystkie szpice pomeranian nie jest wybredny przy jedzeniu. Chętnie zje to, co dostanie, a podczas spaceru będzie się rozglądał, czy nie znalazłoby się coś jeszcze. Wymaga jednak pokarmu bardzo dobrego jakościowo. Każda próba zaoszczędzenia na wyżywieniu szybko odbije się na wyglądzie szaty. Straci ona naturalny połysk i nie będzie tak gęsta i efektowna jak u psów żywionych prawidłowo.
Niewielkie wymiary sprawiają, że pomeranian nie wymaga wielokilometrowych spacerów. Ale ruchu potrzebuje dużo, jest bowiem pełen temperamentu i musi rozładowywać rozpierającą go energię. Należy mu stwarzać okazję do biegania. Chętnie będzie aportował niewielkie przedmioty. Znajdując się w nowym dla siebie miejscu, z ciekawością wsadzi nos w każdy kąt.
W sytuacji realnego lub wyimaginowanego zagrożenia potrafi stanąć w obronie swego pana. Niestraszne mu wtedy nawet osobniki znacznie od niego większe. W relacjach z psami swojej rasy jest raczej bezkonfliktowy, wobec innych – zaczepny. Ma skłonność do wszczynania awantur. Właściciel musi więc mieć go pod stałą kontrolą.